Ubud – Bali. Een plek om tot jezelf te komen?

on

Ubud – Puzzelend de steegjes door.

Om naar Ubud te gaan hadden we bij ons hotel in Legian, een busje gefixt. Je weet wel zo een waarvan je weet dat je een spannende tijd tegemoet gaat. We vertrokken met een veel te kleine auto, waarvan de man dacht dat het een busje was waarschijnlijk en met te veel mensen. De reis zelf duurde ongeveer 1,5 uur. Wij kunnen je vertellen dat dit meer dan lang genoeg was met je backpack op schoot en met 6 man in een koekblik zonder echt werkende airco. De chauffeur was in een goede bui, hij dropte ons niet in het centrum van Ubud, dit was voor hem nogal onzinnig want hij stond dan in de file, nee hij dropte ons vooraan in Ubud. Yes, dat wordt een eind sjouwen. Nu alleen nog onze accommodatie vinden.

We waren de auto nog niet uit of daar waren ze weer: “Hey, where you from? Where do you stay? Transport Yess?” Oke dan. Blijkbaar is hier het een en ander veranderd. De meeste informatie die we hadden gehoord of gelezen, vertelde dat het hier een stuk minder was dan in Legian/Kuta. Not! Nederlands zoals we zijn, sloegen we alle lieve aanboden af. Maps.me gaf aan dat het ongeveer 20 min lopen was. Beetje drinken kopen en gaan.

Het was toch iets verder dan verwacht. Vooral met 32 graden. Ubud is een plaats met veel kleine steegjes en straatjes die gemakkelijk te bereizen zijn met een scooter. Gezellig natuurlijk maar dat maakt het af en toe wel erg lastig was om de juiste steeg te vinden. Ondertussen bleef de tijd op maps.me een beetje steken op 5min. Bleek dat ik niet de navigatie had gestart maar dat hij alleen de route liet zien. Slim. Was het toch iets meer dan 20 minuten, sssstt… Eindelijk kwamen we bij ons verblijf aan. Zeiknat en nee, er was geen waterpistolengevecht onderweg. Annika merkte dat ik er wel eventjes klaar mee was zij checkte ons daarom maar eventjes in en vroeg nog wat extra zaken. De kamer zag er prima uit. In ieder geval beter dan in Legian. Dat kan natuurlijk ook al snel. Spullen gedropt, bijgekomen, schone en droge kleertjes aangedaan en maar even een kijkje nemen in het centrum van Ubud. De tijd zo goed mogelijk benutten.

Het centrum is minder druk dan Legian/Kuta/Denpasar maar het is nog steeds veel te druk. Er zijn veel kunstwinkeltjes waar je verschillende soorten kunst kunt kopen zoals schilderijen, houtsnijwerk, glas etc. Misschien heeft onze woonplaats er wel iets mee te maken dat wij het druk vonden… Vooral in Ubud centrum moest je met je motor/auto achter aansluiten. Ubud is niet heel groot maar heeft wel een heel andere sfeer wat ons direct aansprak. Heel veel tempel(tjes) waar de Hindu’s de goden eren. De vrouwen brengen voornamelijk de offers bij een tempel, of een klein altaartje bij hen thuis. Opvallend is dat dit altijd gepaard ging met een bloem en wierook. Verder had Ubud kleine shopjes, was het een stuk groener en had het heel veel spa’s en yoga dingetjes. Niet dat wij hier echt van zijn, maar toch. Het voelde direct beter. 

Veel toeristen die hier voor langere tijd in/om Ubud verblijven zijn anders dan de beachboys aan de kust. Veel van deze toeristen dragen het welbekende olifantenprintje. Voor mensen die in Indonesië zijn geweest misschien herkenbaar. Iedereen draagt het. De omgeving rondom Ubud biedt voor ieder wat wils. Je kunt naar (veel) rijstterrassen, monkeyforest, tempels bezoeken, shoppen etc. Het centrum is alleen erg druk en toeristisch met veel verkoopstandjes met veel van het zelfde à la Legian/Kuta. Wij moesten wel even nagelbijten om hier door te lopen want na 10 te hebben gezegd dat je niets hoeft wordt je wel moe. “Please buy one more, Only one”.

Besakih Temple – Pura Besakih

Een van de bekendste en oudste tempels van Bali is de Pura Besakih Temple die op ongeveer 1,5 uur rijden van Ubud ligt. Om ons op ons eigen tempo te kunnen verplaatsen, hadden we hier ook een scooter, nee motorbike, gehuurd. We hadden de wekker op een hanentijd gezet om zo de dag te plannen tijdens het ontbijt.  Voordat we echt de “Vlam in de piiiijjpp” hadden, moesten we de dorst van de motorbike lessen. Overal in Indonesië hebben mensen stalletjes aan/in hun huis. Zoals bijvoorbeeld een eettentje maar ook een kleine supermarkt of een klein benzinestationnetje (eigenlijk is het niet meer dan literflessen gevuld met brandstof) om zo wat geld te verdienen. Bij een oud vrouwtje langs de weg gestopt voor wat brandstof. Normaal betaal je rond de 9000 à 10.000 rupiah voor een liter (€0.65), wij moesten bij deze lieve vrouw 38.000 betalen voor 2 liter. Ha! Wat businesswoman. Voordat we het doorhadden zat ze alweer achter in haar winkeltje. En ja, vragen hoe het zit met iemand die geen Engels spreekt is best lastig. Volgens ons had zij dit maar al te goed in de smiezen. Verbaasd stapten we op de scooter en reden met een lege portemonnee weg.

De trip naar de Pura Besakih tempel is zeer mooi en afwisselend met verschillende landschappen. Het viel ons op dat weinig toeristen deze weg met de scooter afleggen. De meesten gaan met een georganiseerde toer.

Na 1,5 uur kwamen we bij de poort waar we een kaartje moesten kopen. Zover nog niks aan de hand. Nog een klein stukje rijden voordat we onze scooter moesten parkeren om de rest te voet af te leggen. Annika had net haar linker grote teen op de grond gezet toen er twee mannen kwamen aanlopen. Een vroeg of we een kaartje hadden die we konden laten zien en de ander knoopte onze “sarong” om. Een sarong is een kledingstuk die veel wordt gedragen door zowel mannen als vrouwen. Het is een rechthoek die je om je middel knoopt als een wikkelrok. So far so good. Totdat ze begonnen te zeuren over het feit dat je echt een gids nodig bent bij Besakih Tempel en dat je zonder een gids niet de tempel naar binnen mocht. Ze waren best volhoudend dat we begonnen te twijfelen aan het feit of we het wel alleen konden. We besloten om eerst geen gids te nemen maar als we toch een gids wilden, dat we dat bij de tempel zelf regelden. Tijdens de wandeltocht naar de tempel kwamen we in gesprek met een Engels stel die hetzelfde als ons deed. Geen gids. De chauffeur had hen verteld dat je zodra je een kaartje hebt, overal naar binnen mag zonder gids.

Het was best bizar hoe erg de praktijken waren van deze “georganiseerde bende”. We werden overal weggestuurd en het was onmogelijk om ergens in te gaan. Dit alles ging op een hele nare en vervelende manier. Overal wilde ze geld voor maar we hadden toch al betaald? Niet leuk! Niet veel achter ons, kwam het Engelse stel. Zij hadden alles gezien en hadden onderweg naar de tempel een offer gekocht die je bij de grootste tempel mocht zetten. Niet alleen voor henzelf, maar ook voor ons. Terima Kasih! Dit offer werd ons ook opgedrongen. Maar wij hebben alles weer netjes teruggegeven. Met zijn vieren banjerden we gewoon de trap op om daar het offer te plaatsen. Volgens de maffia, kon dit al helemaal niet en was dit uit den boze! We wisten immers niet voor wat we offerden! Op dat moment hadden we een gids die ons continu in de gaten hield en echt de pik op ons had omdat hij waarschijnlijk wel voelde dat wij niet gingen betalen voor iets waar we al voor hadden betaald. Opzoek naar een omweg langs die irritante vent! We hadden in het begin nog niet het lef om gewoon door te lopen. Toen we op het punt stonden om ons er bij neer te leggen en te vertrekken, kwam een van de guides die met ons aan het onderhandelen was geweest over de prijs, naar ons toegelopen om te melden dat we nu naar binnen mochten. Blijkbaar moesten ze hun gebed doen of hadden ze lunchpauze. We konden nu zonder: “HÉ MISTER, WHERE U GOING!? U CANNOT GO THERE! U NEED GUIDE” doorlopen. Hura Besakih tempel is de grootste en de belangrijkste tempel voor de Balinese Hindus. Alle tempels liggen op de vulkanische helling Gunung Agung voor mooie vergezichten zorgt. Voor meer geschiedenis klik hierrrrr.

Bij tempel die het hoogst op de berg stond, hebben we nog een tijdje gepraat met een priester of een hulp van de priester, over de tempels en over de locals beneden die de sfeer compleet verpesten. De man was zeer toegankelijk en deelde onze mening. Iedereen was welkom om in zijn tempel een kijkje te nemen en wat te weten te komen over zijn religie. Dit is ook hoe het moet zijn! Vervolgens zijn we afgedaald, hebben nog even gezwaaid naar die pannenkoek van een guide en hebben onze weg richting huiswaarts ingezet. Toen we ’s ochtends uit Ubud vertrokken hadden we al rijstvelden gezien maar nog niet van die “echte” rijstvelden. In Maps.me hadden we een marker neergezet van een rijstveld dichtbij Ubud. Na wat zoeken hadden we de ingang van het pad eindelijk gevonden. Scooter geparkeerd en de pas erin, het was al 16:50. Hier gaat de zon om 18:10 onder, dus we moesten snel zijn als we de ondergaande zon i.c.m. de rijstvelden wilden zien. We hebben er tegen gelopen maar we hebben het gehaald. Erg vet om zo de dag af te sluiten.

Ubud is zeker een hele leuke plek om te zijn omdat er in de buurt erg veel te zien en te doen is. Wij vonden de stad leuk en anders maar nog steeds druk. Wij zaten gelukkig uit het centrum waardoor we niet direct last hadden van alle drukte en chaos. Nu we dit schrijven hadden we best nog een dag langer willen blijven maar op dat moment hadden we al besloten om richting Nusa Lembongan te gaan. Een eiland ten oosten van Bali. Is Ubud een plek om tot rust te komen? Voor ons bracht Ubud geen rust. Wij kunnen ons wel voorstellen dat je van yoga of andere spirituele zaken houdt, Ubud een zeer prettige omgeving om dat met eensgezinden te delen.

2 Comments

  1. Piet visser schreef:

    Hoop negativiteit voor zo een fijn land.

    1. Annika schreef:

      Goedemorgen Piet vanuit El Nido – Filipijnen. Allereerst bedankt voor jouw reactie op ons blog.

      Alles wat geschreven staat is onze persoonlijke mening wat wij tot dan toe hebben ervaren. Zo kun je ook lezen dat wij graag nog een dagje in Ubud wilden blijven om nog meer te ontdekken. Zo kun je lezen dat wij op internet en van mensen die er een tijd geleden zijn geweest hele andere verhalen hebben gelezen en gehoord. Veel van de berichten zijn tevens van mensen die in een mooi resort verblijven en daar alles omhanden hebben. Wij proberen zo goed mogelijk weer te geven wat ons gevoel op dat moment was en daarbij moet je af en toe een knipoogje bedenken.

      Ik zou je willen vragen om met een aantal weken terug te kijken wanneer wij meer over Indonesië hebben geschreven. Wij zijn hierna namelijk naar Nusa Lembognan, Gili Air, Senggigi en Kuta Lombok geweest. Veel van deze plekken hebben ons zeer positief verrast.

      Groetjes B&B

Reacties zijn gesloten.