Selong Belanak en Gerupuk – Suicide surfing

In onze vorige post Kuta Lombok – een Thuis van Huis schetsten we ons beeld van Kuta Lombok. In deze post gaan we een bijzondere ervaring met jullie delen en de titel geeft al een indicatie in welke richting het gezocht kan worden. Maar eerst…

Suicide surfing in surfing mecca Gerupuk

In Santai Homestay, waren ook twee Ozzy’s (Ben en Wayne). Deze Ozzy’s hadden maar 1 taak: Surfen. Nadat we met ons beste ozzies een aantal keren hadden gesocialized besloten ze om ons mee te nemen surfen. Dit keer naar een grote mensen plek, yay want Kidssplayground is helemaal niet stoer, nee we gingen naar Don Don’s bij Gerupuk. Nog een keer duidelijk benadrukt dat we beginners waren en dus niet ervaren genoeg waren om in hoge golven te spelen. “No problem mate. The waves aren’t that big”. Okidokiee…

Eenmaal in de boot kon je de golven al zien. Tegelijk stelden we dezelfde vraag: “Are those beginners waves? They look really big!?” Volgens een van de Ozzy’s, die ook nog surf- en supteacher (stand up paddleboarding – een surfplank waar je met een peddel opstaat), kon het makkelijk. We moesten hem volgen en aan de buitenkant blijven dan was het een makkie. Ay mate!

Braaf peddelden we achter hem aan en Annika ging als eerste. Stoer! De golf was veel te hoog en voor ze het door had zat ze in de wasmachine en werd ze aan het eind weer uitgespuugd. Er stond ook best een windje waardoor, de toch al lange weg, nog langer werd. Next up Geert-Jan. Ook hij had geen schijn van kans. Na ongeveer 20-30 minuten waren we kapot en zijn we teruggegaan naar de boot om daar te wachten op de rest.

Het was een bijzondere ervaring om in dergelijke golven te dobberen. Ahum, het was meer  kokhalzen, braakneigingen, zuchten dat er weer een golf aankwam en het hele eind terug pedellen. Wij vonden het voornamelijk lastig doordat we niet goed wisten wat je moest doen als er een golf recht op je af komt. Alle goede surfers gaan onder de golf door (duckdive) maar wij met onze beginnerboards lukte dat niet (te groot met teveel drijfvermogen). Ach, zo leer je ook om te gaan met dit soort situaties. Thanks Wayne en Ben voor deze wijze les en de tip die ietsje te laat kwam hoe om te gaan met zulke golven haha. We hadden een eskimorol moeten doen waardoor de golf over je heen gaat en je niet weer meeneemt, als je het goed doet. Volgens Wayne (de instructeur) kon het makkelijk en volgens Ben (zijn vriend) was het inderdaad te hoog en hadden we beter naar een andere plek kunnen gaan. Anyway, de ervaring was goud en de workout was ook wel weer een keer goed voor ons.

De volgende dag besloten we om deze goede lijn vast te houden en maar weer een lesje te doen. Eigenlijk was dit puur voor onze eigen gemoedstoestand ;). Onze vaste instructeur, Danker, had ons gisteren zien vertrekken naar Don Don’s. Hij dacht al dat de golven te hoog zouden zijn en gelijk had hij gekregen. Vandaag dan maar een beetje spelen in beginnersgolven. Al snel stonden we beide weer op ons board te surfen. Na overleg met Danker besloten we om vanaf nu geen les meer te doen maar alleen spullen te huren. Dit hebben we dan ook de volgende 2 dagen gedaan bij wat men zegt dat een “beginnersspot” is, Selong Belanak.

Suicide surfing, lees coconut machette, bij “beginnerspot” Selong Belanak 

Oké de titel van deze post is best bijzonder en dat waren deze dagen ook zeker. We waren al een aantal keren bij Selong Belanak geweest en toen was alles koek en ei. Zelfs gister toen we daar een dag geluierd en gesurft hadden. Wel was er die dag een vrouw die met 3 kinderen bij een strandtentje zat en er hulpeloos uitzag. Op dat moment wisten we niet wat er was gebeurd maar we hadden beiden wel een voorgevoel. Een dag daarvoor zagen we een meisje foto’s maken van haar surfboard voordat ze ging surfen. Toen zeiden we nog tegen elkaar goh, dat is best slim. Waarom die vrouw daar zat en dat meisje die foto’s maakten kwamen we die dag achter.

Net als gister huurden we een surfboard bij een van de strandtentjes. Iedereen verhuurt ze hier voor 50.000 rupiah (€3,45) per dag. Nadat Geert-Jan het surfboard goed met de verhuurder had bekeken op scheuren en eventuele beschadigingen, was het tijd voor actie. Met het oog op diefstal nemen wij nooit veel waardevolle spullen en geld mee naar het strand. Een enkele kee een fototoestel of een GoPro mee maar dat is eerder uitzondering dan de regel. Qua geld nemen we vaak maar een beetje extra mee om eventuele onvoorziene dingen te kunnen betalen (lekke band, benzine etc.). Deze dag niet anders.

Nog even wat informatie over de “beginnersspot Selong Belanak. Zoals je hier hebt kunnen lezen heeft Selong Belenak een mooi zandstrand en loop je zo de zee in. Zo kun je makkelijk veel golven pakken en je surfskills verbeteren. Wat echter door velen niet wordt genoemd is dat het een beachbreak is en dat de golven in een keer dichtklappen. Je hebt dus weinig tot geen tijd om op de golf te surfen. Je staat op je board en je kopt het strand. Je staat op je board en je zit in de wasmachine. Ronduit bagger dus. Maar goed, het is wel een stuk goedkoper dan elke keer met de boot in Gerupuk. Vandaar ook dat we hadden besloten om hiernaartoe te gaan en daarnaast wilden we het nog rustig aandoen omdat Annika nog niet helemaal fit was. 

Back to the storyline.

Voor die dag hadden we wel genoeg schaafwonden en bulten opgelopen. Tijd om te stoppen. Geert-Jan nam het board mee en zette deze bij de strandtent waar we hem hadden gehuurd. Er verzamelde zich allemaal “personeel” om het board en ze wezen boven op het board. We pakten onze spullen zodat we nog net voordat de bom ging barsten weg konden. Helaas, de eerste “werknemer” kwam bij ons zitten om te vragen of we ergens naartoe gingen. “Uhm: Yes? Home.” Hij meldde dat het board gebroken was en dat wij dat hadden veroorzaakt. Toen ging er een belletje rinkelen waarom die vrouw daar gisteren zat en dat meisje eerder die foto’s had gemaakt. Ze voerden het theaterstukje voor ons op. Wat leuk! Nadat we alles hadden gepakt en onze weg richting de scooter inzette, kwam mr. Good guy met ons praten dat we het “gloednieuwe” surfboard hadden gebroken. Waarop we antwoordden dat wij dit niet hadden veroorzaakt en dat deze scheur met de verhuurder (wij wezen de beste man even aan) was doorgenomen en dat hij daarvan af wist. Geert-Jan stond met zijn rashguard en slippers in zijn handen en wilde deze even in de buddyseat van de scooter doen. De verhuurder begon op dat moment te schreeuwen (mr bad guy) omdat hij het in het Engels niet kon verwoorden. Hij pakte Geert-Jan vast, GJ trok zich los en voordat we er tegen konden knipperen stond de man met een machette van 30cm voor ons te zwaaien. Wow! Uhm, misschien was een les zelfverdediging op zijn plaats geweest. Gelukkig zaten er mensen naast ons die Nederlands spraken en het hele theather hadden gevolgd. Eén van de vrouwen kwam er gelijk aangerend toen ze het mes in de lucht zag en ze vroeg of we hulp nodig waren. Want wat bleek nou, ze kon ook een aardig woordje Indonesisch. Kwam dat even goed uit!

Selong Belanak
Edwin, Eline en Geert-Jan lekker chillen op Selong Belanak met de beruchte strandtenten op de achtergrond.

De man bleef volhouden dat wij dat gloednieuwe board kapot hebben gemaakt. Al met al kwam het er gewoon op neer dat ze geld wilden. Het bedrag dat ze wilden van 150.000 Roepia. De vrouw heeft dit met haar dochter besproken (die had er blijkbaar verstand van en zij zei dat dit veel te veel geld was). Dus kwam haar dochter er ook maar bij en die heeft de beste man in het Indonesisch even duidelijk gemaakt dat het belachelijk is dat ze al die toeristen willen afzetten (ze had het zelf ook al eens mee gemaakt). Al met al hebben we 50.000 betaald voor het kapotte board. Wij hebben volgehouden dat we niet meer  bij ons hadden.  Stop je geld gespreid in de tas/portemonnee. Het duurde even voordat hij toehapte, want na 20x te hebben verteld dat we maar 50.000 hadden heeft hij zich bedacht en vond dat we dan maar 100.000 hoefde te betalen. HALLO, 50.000 is wat we hebben, dat kun je krijgen. Uiteindelijk heeft Annika er nog maar even bij verteld dat hij daar hééél blij mee mag zijn want hij weet natuurlijk zelf ook dat het onterecht is.

Terwijl we alweer op de scooter terug zaten en Annika nog zat te mopperen over de ‘verloren’ 50.000 Roepia kwam Geert-Jan toch wel met erg goed nieuws. Hij had de man nog helemaal geen huur betaald voor het board (á 50.000 Roepia). HAHA lekker dan. Eind goed al goed, uiteindelijk heeft deze scam ons dus niets gekost. De overige dagen in Kuta hebben we niet veel bijzonders gedaan. Onze dagen bestonden voornamelijk uit zwemmen, rondjes op de scooter rijden, chillen op het strand, eten, surfen en suppen. Hoewel we ons hier nog wel een paar weken konden vermaken was het na bijna twee weken toch maar eens tijd om verdere plannen te maken. Het plan: richting de Filipijnen!

De zoektocht naar een vliegticket

Oke nice eerst maar eens uitzoeken hoe we daar moesten komen. Met een heerlijke omweg konden we er prima komen via het schema: Lombok-Bali-Singapore-Manila. Oké dan moesten we dat dus ‘even’ regelen. Het ticket Bali-Manila(met overstap in Singapore) was makkelijk geregeld. Natuurlijk waren we op Lombok dus moesten we ook vervoer hebben van Lombok naar Bali. Dat bleek iets lastiger te gaan aangezien er juist op dat moment een internetkabel geraakt was waardoor heel Kuta Lombok zonder internet kwam te zitten. Met een beetje geluk had je ’s ochtends 10 min. bereik. Uiteindelijk zijn we 3 dagen bezig geweest om dat ticket te boeken. Toen het aan het einde van dag drie nog niet was gelukt zijn we maar naar het vliegveld van Lombok gereden om te kijken of we daar een ticket konden scoren.

Juna met zijn dochter
Zo gingen ze even naar de winkel.

Voordat we daar naar binnen mochten werden we tegen gehouden door een douanier. Waar we heen gingen en of hij ons paspoort mocht zien. Uuuh ja hoor. Daarna kwam hij met de mededeling dat we niet naar binnen konden om een ticket te kopen, want dat kon tegenwoordig niet meer… Uhm oké en nu dan? Geen paniek want deze man kende natuurlijk nog wel iemand die wel een ticket voor ons kon regelen. Natuuúúrlijk daar was weer de bekende; ‘a friend of mine has…’. Na deze woorden hadden we er al geen zijn meer in maar we hadden toch even afgewacht wat zijn vriend zou zeggen. Uiteindelijk zou het ticket dan een stuk duurder uitkomen dan de prijs die we zelf hadden gezien. Na verschillende aanbiedingen te hebben afgeslagen mochten we toch opeens het vliegveld op om het binnen te proberen. Uhm, oké maar dat kon toch niet? Eenmaal binnen gekomen zagen we dat er wel een kantoortje was van de airline, maar de vriend van onze douanier stond daar net een praatje te maken. Dan maar weer naar huis in de hoop dat het ergens die avond zou lukken.

Uiteindelijk hebben we er meer dan 3 dagen overgedaan om een ticket te boeken waardoor we een dag voor vertrek alles in kannen en kruiken hadden.

Slipper run 2015

Op de dag van vertrek liep alles gesmeerd. Taxi naar het vliegveld bracht ons binnen een uurtje naar het vliegveld waar we vervolgens 4 uur hebben gewacht omdat we vertraging hadden. Ach we zijn er al aan gewend.

The Stanai Homestay Crew!
Idah, Juna en Eddy. Thanks guys!

Daarom nemen we ook altijd extra tijd tussen de vluchten. Aangekomen op Bali hadden we zeeen van tijd om lekker een beetje rond te hangen bij de winkels. Dachten we. Bij het inchecken voor onze vlucht van Bali naar Manila, vroegen ze om een exit ticket. We hadden gelezen dat ze daar om konden vragen maar wij namen de gok om dat nog niet te boeken. Het was ook vaak gebleken dat je gewoon in kon stappen. Ok en nu? We konden alleen mee als we konden aantonen dat we ook weer weggingen. We hadden ongeveer een uur voordat we gingen boarden. Hup laptop erbij een plekje gezocht en de goedkoopste mogelijkheden om de Filipijnen te verlaten in de maand november opgezocht.

We hadden twee opties: het allergoedkoopste a €70,- naar een of ander vaag land waar te toch niet naartoe wilden, of we boekten direct de vlucht naar Vietnam wat onze volgende bestemming was. We wisten alleen niet hoe lang we in de Filipijnen wilde blijven. Het ticket wat het meest voordelig was lag net binnen de visaperiode maar betekende wel dat we ongeveer een maand in de Filipijnen waren. Na 5 min wikken en wegen gingen we voor de laatste optie. Hakken over de sloot. Nu nog door de douane naar gate nummer 18. Ik herhaal gate nummer 18. Inmiddels was het boarden begonnen. Rennen moesten we om op tijd te komen. Je kent het wel, eens per jaar houden ze in Nederland een soort van hoge hakken run, zo hard mogelijk op hakken rennen, nou wij hadden onze eigen versie: de Slipper run 2015. Iedereen keek ons aan. Wij de weg vragen naar gate 18. Naar links helemaal achteraan. Na ongeveer 10 minuten te hebben gesprint en er nog geen  gate 18 verscheen, besloten we om nog maar eventjes op de borden te kijken. Ohjaaaaa, GJ had gate 18 gezien maar het was gate 1B. Sorrry… Hopakee, nait soezen. Al met al kwamen we op tijd bij de gate aan en kregen we geen evil-eyes van de cabin crew. Aan zweetdruppeltjes geen gebrek. Onze aansluitende vlucht ging volgende ochtend om 6:45. Wij hebben daarom de nacht doorgebracht op Singapore airport. Gelukkig hadden ze daar goed internet zodat we een nieuwe post online konden zetten.

Next up – Manila City.

 

3 Comments

  1. Lammert schreef:

    Pfff net alle verslagen gelezen en goed 3 uur verder!

    Maar wat een geweldige trip GJ en Annika!
    Jammer dat de blog niet snel is (blogger.com was beter geweest ook met foto’s)
    Verder nog een hele goeie trip en héél véél plezier ik blijf jullie op de voet volgen 😉

    Groeten,
    Lammert.

    1. Annika schreef:

      Hey Lammert,

      leuk om van je te horen! Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet iets afweet van Blogger.com. T lijkt goed op het eerste gezicht zal me er eens in verdiepen bedankt voor de tip.
      Tja tot nu toe bevalt het reizen erg goed vooral veel nieuwe unieke dingen gezien en meegemaakt. We like!

  2. Corry schreef:

    OMG. Wat maken jullie wat mee zeg. Soms lig ik in een deuk van jullie verhalen en soms schrik ik er ook van. Maar goed, jullie laten je het kaas niet van het brood eten. Dapper heur. Ik volg jullie op de voet.
    Ik bedoel op de stoel.
    Smokkie van mie.

Reacties zijn gesloten.