Kuta Lombok – Een Thuis van Huis

on

Kuta Lombok een plek om je thuis te voelen 

Toen de taxi, na wat heen en weer cruizen, ons bij het verblijf in Kuta Lombok had afgedropt, bleek dat de goden ons goed waren gezind. Het verblijf, Santai Homestay zag er beter uit dan op de foto’s!

Santai Homestay Kuta Lombok
Nette bedden en schone lakens.

Tijdens onze standaard ingeburgerde verkenningsronde, op de scooter (wat anders), viel ons op dat Kuta Lombok voor ons een goed gevoel met zich meebracht en dat wij ons hier direct op ons gemak voelden. Kuta Lombok is een klein vissersdorp met veel sfeer, veel heuvels/bergen met een geweldig uitzicht en hele vriendelijke mensen. Het voelde als een eeuwigheid dat we geen witte stranden en blauwe wateren hadden gezien (2 dagen) maar in Kuta Lombok zijn heel veel van deze parels!  

Nadat we in de buurt van Kuta Lombok een beetje hadden getoerd, zijn we richting surfspot van Lombok gereden, Gerupuk. Van verschillende mensen op Nusa Lembongan, lees ons verhaal over Nusa Lembongan hier, en Gili Air (dat lees je hier) hadden we gehoord dat Gerupuk een van de surfmeccas van de wereld. Vanaf Kuta Lombok is het ongeveer 30 min over een slechte weg, lees: meer gaten dan weggedeelten. Dus hoppa die kant op en kijken hoe het daar is. Bij aankomst in Gerupuk word je aangehouden door surfdudes die je van verre zien aankomen. Als je komt om te surfen betaal je 2.000 roepia en mag je doorrijden om een bootje te fixen die je naar de spot brengt.

Wij wilden eigenlijk alleen even “kijken” en daarom mochten we zonder betalen doorrijden. Maar je gaat niet alleen. Er gaat een surfdude met je mee om te polsen of je misschien die dag nog een surflesje wilt. De jongen die met ons meeliep heette Danker. Een jonge vent van onze leeftijd die goed Engels sprak. Bij de waterkant hebben we een tijdje gestaan en leuke praatjes met de beste man gemaakt. Uiteraard wilden we na ons avontuur in Nusa Lembongan wel een vervolg. Na een beetje afdingen, wat hier de regel is, spraken we af om de volgende ochtend om 9.00 te gaan surfen. In de avond zijn we in Kuta Lombok centrum een hapje gaan eten om onze eetlust te stillen. Het centrum is niet meer dan één lange straat met allemaal restaurantjes, warunggetjes(lokale eettentjes) met ieder zijn eigen straat BBQ en shopjes met veel kleding.

Surfdude en Surfdudette in actie bij de Kidsplayground van Gerupuk

Tja, de titel zegt het al: “Kidsplayground”. Op deze plek waren dan ook veel localkids te vinden die ons zonder een centje pijn ons lieten zien “what surfing is all about”. Holy shit! Waarschijnlijk krijgen ze hier zwemles met een surfboard i.p.v. met zwembandjes in het Pierenbad, want 1 voor 1 waren het baasjes.

Oké, nu wij. Eerst maar eens oriënteren op moeder natuur. Danker had ons verteld dat de bodem bedekt was met zeegras en dat de golven hier niet zo hoog waren als op de andere plekken. Perfect voor ons. We hoorden de Beachboys met het nummer “Everybody goes Surfing in the USA” al op de achtergrond totdat we keihard werden gespoeld door een golf. Back to reality. Er zit dan maar één ding op, adem inhouden en wachten tot je weer naar boven kan. Vervolgens moet je je board binnen halen en terug peddelen. Auw, onze armpjes hadden het zwaar. Helaas, of juist gelukkig, was het na +/- 1,5 uur zo druk met beginners zoals wij, dat het gevaarlijk werd en we moesten stoppen. Thank god, konden onze lieve armpjes eindelijk weer rusten. Maar ondanks dat, hebben we weer onwijs genoten van het surfen!

Beachtouring Kuta Lombok

‘s Middags zijn we gaan lunchen (uiteraard incl. een heerlijke fruitjuice) en daarna richting Mawun beach gereden ongeveer 30 minuten ten westen van Kuta Lombok. Wat een geweldige baai is dit! Het enige nadeel is dat hier veel verkopers(tjes) rondlopen. Dit zijn met name kinderen die je kleine ananassen of kokosnoten willen verkopen. Tuurlijk gunnen wij ze het allerbeste en weten we ook dat ze het zwaar hebben, maar het probleem is dat ze geen genoegen nemen met “Nee Dankje”. Ze komen gerust 5 minuten later weer bij je zitten om vervolgens te gaan zeuren of je niet iets wil kopen. Vervolgens presteren sommige het ook nog om boos te worden als je niets wilt kopen. Hier waren we dan ook snel klaar mee.

Mawun Beach Kuta Lombok
Een plaatje toch?

Next beach: Mawi beach ongeveer 45 minuten van Kuta Lombok. Mawi beach is zeer bekend onder de betere surfers door de grote golven. Wel is het hier ontzettend ondiep en is er geen zeegras dekendje die je opvangt. Toch is dat niet erg want deze plek is zeker een aanrader om toch te bezoeken, want het uitzicht is geweldig!

Mawi Beach Kuta Lombok
Wat een uitzicht!!

Toen we ‘s avonds terug waren bij Santai Homestay hoorden we uit een andere kamer een bekende taal. Hé Nederlanders, leuk! Even een praatje maken. Huh, er zat wat bekends in. Brutale vraag: “Komen jullie misschien uit Groningen of Drenthe?” Jep, Grunnegers mooi man! Om elkaar wat beter te leren kennen gingen we met z’n vieren eten. Het was zo gezellig dat we bij thuiskomst ons afvroegen hoe ze nou eigenlijk heetten.  Haha, whoops.

Sasak traditional Village dichtbij Kuta Lombok

Op ongeveer 20 minuten rijden met de scooter van Kuta Lombok, ligt een dorp waar de bevolking van dat dorp nog op traditionele wijze leeft: Sasak Sade Village. Het kwam goed uit dat het dichtbij Kuta Lombok was want Annika voelde zich niet optimaal. Het adres in onze grote vriend maps.me ingevoerd en rustig die kant op gereden. Bijna bij het eindpunt moesten we rechtsaf, een zandweg op. Komt vast goed. Nadat we door zeer afgelegen dorpen waren gereden en iedereen naar ons had gezwaaid en ons had begroet, stopte er een inwoner op een motor. Op zijn allerbeste Engels knoopte hij een praatje met ons aan. Respect! Het was ons duidelijk geworden dat we niet helemaal goed waren gereden en hij had aangeboden dat we hem konden volgen. Thanks!

Weer op de hoofdweg duurde het niet lang voordat we bij Sasak Sade Village aankwamen wat in de staat Rembitan ligt. Terwijl we een plekje zochten voor de scooter, kwam er een man aangelopen die ons wel een rondleiding wilde geven. Het was wel wat vaagjes want de beste man zat onder een barooga op de parkeerplaats voor het dorp. “Allright you can show us the Vilage” en volgde de man het dorp in. Niet via de hoofdingang, nee wij kregen een speciale tour, via de zij ingang tussen een aantal huizen door. Er gingen al een paar belletjes rinkelen maar nu stond het vast, dit was een ZZP’r.

Het dorp was erg vies. Overal vliegen, niet alleen van die kleine ook van die hele hele vieze, kippen/honden/vogel schijt, geen wind en het stonk er behoorlijk. Tussendoor wilde men je vooral wat verkopen, sarongs, kettingen, armbanden, sleutelhangers etc. Het was wel bijzonder om een traditioneel huis van binnen te hebben gezien. Geen ramen en behoorlijk klein. Doordat de hygiëne hier op en top is en we topfit waren, besloten we om op ons gemakje door het dorp te lopen. Not! Annika had mega last van kramp, dus tijd om terug te gaan naar Kuta Lombok. We wilde nog wel even ouwehoeren met onze officiële tour-guide door niet de zij-ingang maar de hoofduitgang te nemen. Die had hij voor de tweede keer ontweken. Nadat we hem een kleine fooi hadden gegeven voor de moeite die hij nam om ons rond te leiden kreeg hij op zijn donder van de officiële aangestelde guides.

’s Middags gingen we samen met de mensen uit Groningen naar Selong Belanak. De rit naar dit zandstrand bestaat uit zeezicht afgewisseld met bergen. We like. Selong Belanak ligt op ongeveer 45 minuten rijden van Kuta Lombok is een grote baai van ongeveer 2km zand zonder irritante kindertjes maar met ligbedjes en een parasol voor 50.000 rupiah (€3,42). Kijk daar wordt onze portemonnee blij van. Luxe voor weinig. Je kunt hier zo de zee in lopen maar je moet wel af en toe onderduiken voor de golven. Op aanraden van verschillende mensen zijn wij op de terugweg bij het restaurant Ashtari gestopt voor een toetje. Aangezien we op budget reizen, hebben we een toetje gedeeld. Lekkerrrrrrr. Maar huh wat is dit? Argh ons toetje is nog bevroren. Ja hoor en die van onze vrienden uut Stad (Groningen) is niet bevroren. En zij hadden dezelfde. Aangezien er niet door was te komen hebben we een ander toetje genomen die lang niet zo lekker was als de eerste. En bedankt Edwin en Aline ;)!

Verfrissing onder een natuurlijke douche en educatieve cultuur ervaren in Lombok

Vanuit Senggigi, hier lees je wat wij van Senggigi vonden, was het mogelijk om een tour te boeken naar de Senaru waterfalls onder aan de noordelijke voet van de vulkaan Rinjani. We hadden gelezen dat het een mooie waterval is maar dat de tocht er naartoe tegenvalt. Daarom hadden wij besloten om die niet te doen maar de watervallen te bezoeken aan de zuidelijke voet: Benang Stokel en Benang Kelambu. Van Kuta Lombok was dit een scooterritje van ongeveer 1,5 uur. We hadden niet het exacte adres waardoor we aan het eind de weg moesten vragen aan de zeer behulpzame en vriendelijke bevolking. We waren vlakbij toen we door het dorp Seteling reden. Op het moment dat we langs 2 scholen reden in dit dorp, stonden er allemaal leerlingen naar ons te zwaaien en vroegen aan ons waar we naartoe gingen. Ondertussen had het hele schoolplein zich om ons heen verzameld. Op een gegeven moment vroeg een leerling of we misschien mee naar school wilden. Uhm, we keken elkaar aan “Moeten we dat wel doen?”, “We hebben nog tijd”, “Cool, we doen het!”. De scooter neergezet en we werden ontvangen door de directeur himself Mr. Hayyi Jaelani. Al snel had niet alleen de voltallige directie maar ook veel nieuwsgierige kinderen zich om ons heen verzameld. Ze wilde graag hun Engels oefenen zei Mr. Hayyi. Het vragenvuur kon beginnen.

We werden super gastvrij ontvangen en nadat we onze mier zoette koffie (zelfs Geert-Jan kon hem wegkrijgen) en Jackfruit (lokale vrucht die banaanachtig smaakt maar de textuur heeft van een wortel, best lekker) hadden verorberd gingen we in de klassen kijken. De directeur was op het moment van aankomst bezig met een les en had ons gevraagd om na het vragenvuur even in zijn klas langs te komen. Daar stonden we in een klas vol nieuwsgierige kindertjes die allemaal met ons wilde praten. Voor we het wisten was de directeur de klas uit en moesten wij ons maar redden. Oke daar gaan we. Een rondje gedaan en aan iedereen een paar vragen gesteld. Een jongen die leek alsof hij een piraat was, viel ons beide op. In zijn gezicht had hij allemaal stiftstrepen. Dit bleek een straf te zijn omdat hij tijdens de Arabische les Indonesisch had gesproken. Toch wel een andere wereld en zet je toch aan het denken. In de klas zaten de meisjes aan een kant van het lokaal en de jongens aan de andere kant. Ze hadden niet heel erg veel zoals wij dat in Nederland/Europa hebben. Geen digiborden, überhaupt geen goed schoolbord, geen fatsoenlijke tafels en stoelen, slecht schrijfgerei geen sfeervol ingericht schoollokaal en ga zo nog maar even door.

We kwamen voor de watervallen dus het was tijd om afscheid te nemen en onder begeleiding van 4 jongens, die ons ook hadden aangehouden, gingen we richting de watervallen. Het was volgens de jongens 10 minuten rijden. Wat ons tijdens de heenweg al was opgevallen is dat het landschap hier veel groener is dan in Kuta Lombok. De watervallen werden omgeven door een mooi groen boslandschap. Wauw!

Terug in Kuta Lombok zaten we vol adrenaline. Hoe leuk was het met die kinderen? Zo gastvrij, zo anders en een hele unieke wending aan de dag. Vet! Door deze ervaring hebben we echt een kijkje gekregen in de cultuur van de Lombokse (jeugd) cultuur. Uiteraard waren de watervallen ook heel mooi maar alles van deze dag maakte het een zeer bijzondere en ontzettend leuke ervaring!