Hoi An – you made us broke!

Hoi An – de gele stad

Eigenlijk doen veel backpackers dezelfde route: van noord- naar zuid- (zoals wij) of van zuid- naar noord Vietnam. Het middelpunt van beide routes is voor velen de gele stad Hoi An. Hoi An is tevens opgenomen in de UNESCO werelderfgoed lijst. Regen in Hoi An

De hele busrit van Hue naar Hoi An heeft het geregend. Ja mensen niet alleen in Nederland kan het regenen. We hadden ons wel voorbereid op een beetje regen, ondanks dat het hoogseizoen is regent het toch best vaak in Hoi An, maar dit weertype hadden we niet verwacht. Gelukkig hadden we de dag ervoor besloten om dit stuk niet met de motor te doen. Thank God! Eenmaal in Hoi An regende het nog steeds en nadat we onze tassen vanuit de bus over de plassen hadden getild en de ergste regen hadden afgewacht, gingen de poncho’s aan en voorwaarts mars! De Nederlanders die wij in de bus hadden ontmoet hadden een prettige guesthouse/accomodatie iets buiten het centrum van Hoi An gevonden. Aan ons de taak om daar door de regen naartoe te lopen.

Ondanks dat Hester en Lisa hadden gemeld dat wij die dag langskwamen, zaten ze helaas vol. Bummer, in ieder geval hadden we een goede douche gehad. Ze hadden wel een alternatief voor ons bij het Kiman Hotel. We hadden ingestemd om eerst even een kijkje te nemen bij het hotel. Te vaak hadden we meegemaakt dat het op de foto’s er mooier uitzag dan in het echt. Toen we de hal van het hotel binnen liepen waren we blij verrast met wat we zagen. Ze hadden een grote kamer voor ons gereserveerd. Zonder te kijken betaalden we. Sleutel gepakt, langs het zwembad en naar de lift naar de 6e verdieping. De kamer was inderdaad super groot. Maarliefst 6 bedden! Of hadden we nu een dorm (slaapzaal) gekregen? Maar eventjes verifiëren bij het personeel. Nee hoor alles was voor ons zelf, #koning! Wie komt op ons slaapfeestje? Blijkbaar hadden we alle ruimte nodig want binnen een uur lag op elk bed wel iets.

Zolderkamer bij Kiman Hotel
Beetje krapjes…

Wat iedereen eigenlijk in Hoi An doet is op maat gemaakte kleding laten maken bij een van de velen tailors. Geert-Jan wilde altijd al een maatpak, niet dat hij het echt nodig heeft maar een dergelijk pak komt altijd wel een keer van pas. Zeker als we straks weer moeten solliciteren (duuuuuurt gelukkig nog even). Onze missie de eerste avond was om ons te oriënteren op de verschillende tailors in de gele stad. Hoi An heeft deze bijnaam omdat bijna alle huizen in de oude stad geel zijn. Met behulp van de verschillende informatiebronnen van internet en persoonlijke ervaringen van Hester en Lisa besloten om bij Kimmy Tailor binnen te lopen. De hele winkel hangt vol met stoffen (niet dat wat op de boekenkast ligt maar dat spul waar kleding van wordt gemaakt), voorbeeld pakken en jurken en personeel wat in de startblokken staat om je van dienst te zijn. Op de ipad hebben ze verschillende stijlen waarvan je 1 of meerder kunt kiezen. Niet dat het veel uitmaakt want alles wordt op maat gemaakt. Nadat Geert-Jan zijn stoffen en stijl en alle tierelantijntjes had gekozen kwam ze met een prijs. Nu begon het spelletje. We hadden samen besproken Good Guy Bad Woman te spelen waarbij de vrouw over het geld gaat (figuurlijk hè). Om geen overhaaste beslissingen te nemen zouden we morgenochtend terug komen om de knoop door te hakken. Ondertussen begon het bij Annika ook wat te kriebelen. Toch wel heel vet wat ze allemaal konden (na)maken. Google is your friend… Morgen kwamen we terug hadden we afgesproken want nu was het tijd om te gaan! Dinner time with the Dutchies!

Groen licht voor Kimmy Tailor

Voordat we naar Kimmy Tailor terug gingen hadden we nog een paar andere goed gewaardeerde tailors bekeken. Geen van allen gaf hetzelfde gevoel als wat we bij Kimmy hadden. Intussen had Annika besloten om ook een jurkje te laten (na)maken. Kijken of we nog wat met de prijs konden doen. Toen we daar binnen stapten eerst nog het een en ander doorgenomen om er zeker van te zijn dat ze het goed had opgeschreven en een kleine wijziging in stofsoort voor de blouse. Nadat we een prijs hadden afgesproken was de kogel door de kerk en gingen ze aan de slag. De volgende ochtend konden we al aantreden om de kleding te passen. Zo snel? Yes! Als dat maar niets zegt over de kwaliteit van de kleding… Ze had de vorige avond een uitgebreid pleidooi gehouden over waarom zij beter zijn dan andere tailors in Hoi An en waarmee zij zich onderscheiden. Standaard bij Kimmy was een 6 maanden garantie op alles wat je had laten maken. Als er toch iets stuk of los laat, kunnen we het in Nederland laten maken en dan de rekening naar hun opsturen. Altijd nog maar afwachten natuurlijk maar goed een beetje vertrouwen kan nooit kwaad.

Verassing!

Ondertussen regende het nog steeds in Hoi An en los van een aantal uitstapjes met Hester en Lisa, voornamelijk dinnerdates, hadden we niet heel veel gedaan naast het passen van kleding, theetjes drinken tijdens de films op onze zolderkamer. De avond voordat we vanuit Hoi An wilde doorreizen naar Mui Ne hadden we het boekingskantoor gebeld om te vragen of het mogelijk was om de volgende avond met de bus naar Mui Ne te reizen. Geen probleem zei de beste man zolang we in de ochtend langskwamen om te bevestigen. Doen we. We komen na onze afspraak bij Kimmy die om 9:00 uur gepland stond. Geen enkel probleem. Er moesten nog een paar kleine aanpassingen gedaan worden aan het pak en de blousjes van GJ en de jurk van Annika was al klaar. Wij op de fiets, de fiets is het ultieme vervoersmiddel in Hoi An (tevens gratis bij het hotel) naar het boekingskantoor waar onze vriend ons mededeelde dat de bus vol zat en dat wij niet meer mee konden. Huh??!! What?!! Uiteindelijk hebben we ons er bij neergelegd en gevraagd of het hotel nog een kamer voor een nacht had zodat we niet hoefden te verhuizen.

Don\'t be gentle it\'s a rental!
Annika met de leenfiets op het strand.

Deze en de volgende dag waren zonnig. Let’s go to the beach! We hadden een Frans bakkerijtje gevonden net voor het strand dus we besloten om het ontbijt te combineren met een bezoekje aan het strand. Het Franse bakkerijtje was alles behalve Frans. Er was geen “baquette” te krijgen! Geert-Jan ging de Pho maar eens proberen. Pho eten de locals de hele dag door. Het is boullion met noodles en groeten en veeeeeeeel te veel koriander. Jeetje wat is dat smerig. In Vietnam zit het echt overal op/door. Annika had een bananenpannenkoek die goed vulde (niet gaar, zo zien we ze graag….). Na onze wandeling over het strand weer terug naar Hoi An om daar onze kleding op te halen en met de meiden door de gele stad te slenteren. Wat is dit stadje mooi! Niet alleen overdag maar ook ‘s avonds is de oude stad prachtig verlicht. Als dank hadden we voor onze vaste tailors een typisch Nederlands kleinigheidje. Dit werd door beiden zeer gewaardeerd ondanks dat het iets kleins was.

De bus vertrok ‘s avonds richting de badplaats Mui Ne. De rit duurde ongeveer 16 uur. Het eerste gedeelte naar Nha Trang (Russische badplaats) was ongeveer 10-11. Vervolgens een pauze/stop van 1,5/2 uur om daarna na een busrit van 4/5 uur te arriveren in Mui Ne. De langste busrit tot dusver. Dj gooi m dr maar in hoor “met de vlam in de pijp…” 

2 Comments

  1. Corry schreef:

    Ik heb weer genootn van joen roisverslag. Hou is ‘t met de oogn Annika?

    1. Annika schreef:

      Mooi zo :)! Oog gaat nu vrij goed. We komen 28 Januari weer thuis, en moet/kan gelijk de 29ste op controle dus dat is mooi geregeld.

Reacties zijn gesloten.