Concrete city Kuala Lumpur

Sorry vanaf onze kant dat een update zolang op zich heeft laten wachten. We waren compleet afgesloten van de buitenwereld!
* Foto’s volgen aangezien uploaden hier erg traag is.
* We zijn ook aan het kijken of we het blog ergens anders kunnen hosten om de laadtijd te verbeteren.

Kuala Lumpur

Gisteren hadden we geen tijd om Kuala Lumpur in te gaan. Dus om de dag optimaal te benutten hadden we de wekker gezet. Helaas was de wekker niet echt nodig. Door het tijdsverschil van 6 uur en de prima vlucht, werden we rond 5 uur ’s ochtends wakker. KLAAR WAKKER. Geen probleem als je fit bent. Maar 2 dagen reizen hakt er best in. Na 1000 rondjes te hebben gedraaid en alle socials + telegraaf + nu.nl te hebben gecheckt, ging de wekker. Tijd om Kuala Lumpur te ontdekken. We hadden een klein lijstje gemaakt met dingen die we wilden zien: Batu Caves (heilige grotten voor de Hindu’s), Petronas Twin Towers (een van de hoogste gebouwen ter wereld) en wat sight seeing. Maar eerst ontbijt!

Bij het verlaten van het hotel maar eventjes gevraagd waar je een goed ontbijt kunt kopen. “China Town” antwoordde de man. Wij vol goede moed naar buiten opzoek naar ontbijt. Nadat we de straat op en neer waren gelopen, was onze eetlust nog niet gestild. Wel genoeg kraampjes waar je rijst, noodles en al dat soort warm eten kunt kopen. Maar om 09:00 uur?? Uiteindelijk hadden we ons ontbijtje gescoord bij de 7/11, een mini supermarkt. Twee witbroodjes met een soort van sandwichspread. Europeser kan het haast niet.

Het openbaar vervoer is echt cheap en goed georganiseerd. Je betaalt slechts een paar ringgit om van station naar station te gaan. Vanaf Pasar Seni naar Kuala Lumpur Sentral: +/- 3 minuten. Vervolgens de trein richting Batu Caves: +/- 40 minuten. De smog/fog/mist/rook van de brandende palmolie plantages op Sumatra is nog steeds duidelijk zichtbaar in KL. Jammer. Hierdoor kreeg je weinig mee van de skyline. Toen we in de trein richting Batu Caves zaten begon het te regenen waardoor het iets opklaarde en je meer van de mooie skyline van KL zag. Bij het eindstation miezerde het enkel een beetje. We zijn niet van suiker. Direct bij het verlaten van het treinstation aan de linkerkant stond een hindoeïstische tempel waar een kijkje kon nemen. Doordat het wat harder begon te regenen wilde ik daar wel even naar binnen. Om te schuilen. Ja, ik ben toch van suiker. Gelukkig lette Annika goed op zodat zij mij vervolgens liefkozend de trap af schreeuwde omdat ik mijn schoenen nog aanhad :D. Thanks babe! Het betreden van heiligdommen/huizen doe je in Maleisië zonder schoenen.

Batu Caves
De Batu Caves liggen op ongeveer 13km van KL en bestaan uit 3 grote grotten en een aantal kleine, die voor de Hindu’s heilig zijn. De grotten zijn van kalksteen en de grootste is 400m lang en ongeveer 100m hoog. Naast de trappen staat een groot “gouden” beeld van een Hindu.
Bij de ingang zaten redelijk wat apen (long-tail makake) te azen op alles wat los en vast zit. Om de grotten te zien moet je eerst 272 treden op. Heeere we go (dit mocht wel met schoenen)! Oh nee, take it slow “because exercise isn’t allowed.” Maar goed ook. Beiden zijn we halverwege de trap buiten adem. Zou het iets te maken kunnen hebben met het reizen en het tijdstip waarop we wakker waren? Eenmaal boven staan we vol verbazing om ons heen te kijken. De grotten zijn indrukwekkend groot! Beiden hadden we nog nooit grotten van deze grote gezien. Een paar kiekies, een paar teugjes wierook (daar is Annika zo dol op) en weer naar beneden. 272 treden.
 
 
Petronas Twin Towers
Vanaf Batu Caves weer terug naar Kuala Sentral om van daaruit naar de stad te gaan. Aangezien we toch wat van de stad wilde zien, besloten we om eerder uit de trein te stappen en het laatste stuk, naar de Petronas Twin Towers, te lopen. We wisten niet helemaal zeker welke lijn we moesten nemen dus hadden we de hulp ingeroepen van onze Maleisische “friend”. Nadat Annika en ik hadden uitgelegd wat het plan was zei hij: “That’s a craaaaaazy walk”. Uhhh, but on the map it says it’s a 5 minute walk. “Oh, I see. But I’m Asian. I’m lazy.” Reden genoeg om te lopen.
Eenmaal uitgestapt even oriënteren. Links of rechts? Het staat namelijk niet aangegeven. Doordat het weer was opgeklaard, zagen we waar we naartoe moesten. Niet te missen die dingen.
Het verkeer in KL is druk, lawaaierig, ongeduldig en houdt geen rekening met elkaar of met anderen. Ze hebben wel voetpaden en bij veel kruispunten hebben ze een voetgangersbrug. Om naar de Petronas te gaan moesten we een druk kruispunt over zonder voetgangersbrug, zebrapaden, duidelijke oversteekplaats met stoplichten (voor zover stoplichten ook hun naam toe doen) en ook geen klaarovers. Na 10min het kruispunt en overstekende locals te hebben geobserveerd, zijn we het kruispunt overgestoken. Lopen, niet rennen.
 
Cool om te zien hoe symmetrisch de torens de hemel in wijzen. Het gebied rondom de Petronas is zeer welvarend en dat wil men laten zien. Niet alleen worden de Petronas omgeven door andere hoge statige gebouwen, de eerste 3 verdiepingen van de Petronas zijn vol gestopt met dure winkels: Armani, Gucci, Versace etc. ze zijn er gek op. We hadden niet echt de behoefte om de toren in te gaan vanwege de beperkte visability. Een snelle blik door de eerste 3 verdiepingen van de Petronas leerde ons dat dit niet een plek voor ons was. Happie eten en door.
 
Bukit Bintang
Het hotel had ons een kaart van KL gegeven met een aantal highlights en de OV verbindingen. We hadden gehoord dat de wijk Bukit Bintang een mooie wijk met veel gezellige straatjes en wat winkels. Dit zou de nieuwe shopping centra moeten zijn met wat karakter van vroeger. De skybridge (luxe voetpad boven de doorgaande weg met airco) maakte het mogelijk om veilig van het ene gedeelte van de stad naar het andere gedeelte te lopen. In Bukit Bintang waren alleen maar winkels. Wij hebben niet veel leuke dingen ontdekt en de wijk vonden wij nogal sfeerloos. Op de kaart stond nog soort van “white house” op loopafstand. Maar even checken.
 
Al snel werd duidelijk dat dit weeeeeer een shopping mall was. De zoveelste. We waren wel klaar met al die winkels. Uitgang? Check, looppas er uit en richting de monorail. Annika haar droom kwam uit! Sinds dat we in KL zijn heeft Annika het over de monorail, monorail, monorail, monorail – echo, echo… Helaas duurde het ritje maar 2 haltes. Onderweg naar het hotel kwamen we nog langs een kleine hindoeïstische tempel welke nodig aan renovatie toe was. Het hotel was moeilijker te bereiken dan de dag ervoor. China Town was alive!
 
China Town
Omdat we de dag erna richting Taman Negara gingen en ik mijn jas was vergeten, waren we de hele dag al opzoek naar een soort van regenjack. We waren ’s middags nog niet geslaagd. Nog een laatste poging in een vaag winkelcentrum aan het eind van China Town. Vaag is nogal een understatement. 5/6 verdiepingen met alleen maar lijpe dingen en mensen. Van dodgy casino’s tot aan kapsalons voor mannen met borsten (want vrouwen met een piemel bestaan niet!) en restaurants waar ze de waterflesjes oppoetsen of weer dichtplakken. What the hell!? Maar geen regenjas. We gingen er maar vanuit dat er in Taman Negara vast wel iets te krijgen was tegen hemelwater. Mission aboarded.Rond etenstijd 19:00 gingen we naar China Town, klinkt ver maar dat is de straat voor ons hotel, opzoek naar wat te smikkelen. Het was loaded met van alles en nog wat. Kleding, real leather Armani belts, Versace purses, Breitling horloges, Nike Air Max, vage Tell Sell shizzle en uiteraard eten. Uiteindelijk zijn het noodles geworden welke op geheel Aziatische wijze (met stokjes) is genuttigd. Nog een laatste rondje over de markt en op tijd naar bed. Morgen richting de Taman Negara, een van ’s werelds oudste oerwouden. Vanaf nu jungle, want dat klinkt leuker. De Taman Negara jungle wordt geschat op 180 miljoen jaar oud. Awesome! We vertrekken met een minibus van HAN Travel om half 9 vanuit China Town richting Kuala Tembling. De trip vervolgen we over water met een slowboat tot onze eindbestemming: Kuala Tahan. Om onze algehele kennis van KL wat uit te breiden hadden we opgezocht hoeveel inwoners KL heeft en wat de samenstelling daarvan is. Tot onze verbazing  heeft KL 1.5 miljoen inwoners waarvan de helft afkomstig is uit India.Wel viel ons op dat Kuala Lumpur redelijk groen is.
 
 Er was die avond nog wel een klein dingetje. Annika en ik waren alles aan het inpakken en aan het klaarleggen tot we ontdekten dat ons doorreis ticket: Kuala Tahan – Perhentian Island, op een verkeerde datum stond (een dag te vroeg). Een mailtje met de wijziging en misschien een kleine commission zou volgens ons het probleem moeten oplossen. Totdat we kort na de mail een mail terugkregen met de bevestiging dat de wijziging akkoord was en dat de wijziging 700RM per ticket ging kosten terwijl het ticket voor ons beiden 180RM heeft gekost. Huh, hoe dan? Weer een mailtje met de vraag of dit een foutje was of niet? Inmiddels was het al 10 uur en we hadden nog geen reactie gehad. Maar even naar de receptie van het hotel om te vragen of zij met HAN contact kunnen opnemen om te vragen hoe dat zit. Tuurlijk, niemand nam op. Eenmaal op de kamer weer aangekomen hadden we weer internet en bleek het om een foutje te gaan. De persoon was een . vergeten. Het was een commission van 7.00RM per ticket. Eind goed al goed.