Backpacking in Manila

Manila Mall ing

Manila is de hoofdstad van de Filipijnen en heeft meer dan 20 miljoen inwoners in de verschillende vastgegroeide wijken. Druk dus. Aangezien Manila de hub is voor de meeste domestic flights, is dit een prima basis om  ons avontuur in de Filipijnen te beginnen.

Ons vluchtschema was: Lombok – Bali – Singapore met als eindbestemming Manila. Toen we op Bali een exit ticket moesten boeken voor de Filipijnen hadden we al onze bagage nog.* Toen we bij de bagageband stonden om de tassen op te halen was er een probleem. Een groot probleem. Annika haar tas was er niet. En nu? Met een duf hoofd en brakke adem stapten we naar het personeel van Jetstar dat een kleine bagagecounter had bij de bagageband. Misschien gebeurde het vaker? Anyway, Annika haar tas was er niet en ze wisten ook niet waar de tas nu was en ze gingen kijken of ze de tas nog konden vinden. Precies, ze gingen kijken óf ze de tas konden vinden. Whutt??!! Nee, jullie moeten die tas gaan lokaliseren en rap! Al haar belangrijke en onmisbare spullen zaten er in. En onder belangrijk vallen natuurlijk de bikini’s maar ook lenzenvloeistof, schone kleding, extra lenzen etc. Daarnaast wilde we niet te lang in Manila blijven en snel onze reis voortzetten richting de provincie Palawan ten zuidwesten van Manila. Geen tijd te verliezen dus. Voor nu zat er niks anders op dan het ingevulde papier achterlaten, geld pinnen en met de taxi naar het hotel om daarna 2 dagen in malls rond te lopen opzoek naar de essentiële zaken.

* Tijdens de eerste vlucht van Bali naar Singapore had Annika tijdens de vlucht opgemerkt dat het verstandig was om de volgende keer een gedeelte van haar bagage bij GJ in te doen (jinxed). Helaas konden we daar nu niks meer mee. Vanaf nu altijd!

Allright, Manila.

Om kort te zijn hebben wij niet heel veel van Manila kunnen en willen zien. Manila is veel drukker dan verwacht. Een voorbeeld: wij moesten van Manila Ninoy Aquino International Airport naar ons hotel in een van de goede wijken van Manila – Makati +/- 6 kilometer. Over dit stukje deden we een klein uurtje. De wegen zijn hier bijna dag en nacht (behalve zondag) verstopt.

File
File 24/7

Manila beschikt niet over een metro waardoor ook mensen ook onder de grond kunnen reizen. Vanuit de taxi werd ons direct duidelijk dat dit een ander soort stad is dan de steden die we tot nu toe hadden bezocht, Kuala Lumpur, Singapore. Vies, veel kleine steegjes, zwermen van mensen en veel armoede. Een beetje vergelijkbaar met de voorsteden van Fortaleza Brazilië waar we vorig jaar zijn geweest. Het hotel, Red Planet Amorsolo ligt in het business district van Manila (Makati) en was meer dan prima. Dit is dan ook een grote aanrader om hier te verblijven. Na weken lang een koude douche te hebben gehad was een warme regendouche meer dan welkom! We hadden deze wijk uitgekozen omdat we hadden gelezen dat het hier nog enigszins veilig was om als tourist over straat te gaan.

Guarding Makati
Zo stonden ze om de 50 meter op straat alleen het wapen verschilde. Wat blijkt nou, iedereen mag in de Filipijnen een geweer kopen.

De enige backpack die over was hadden we gedropt in het hotel en de missie voor die dag was duidelijk. Nu moesten we daar nog naartoe. Bij het hotel gevraagd of er een mall dichtbij was maar volgens hen was dat niet het geval. Dan maar via maps.me opzoek. Na ongeveer een uur rond gedwaald te hebben kwamen we in een buurt waarin we ons niet prettig voelden. Iedereen keek naar ons, meer naar Annika to be honest wie zal dat nou niet doen, en het was inmiddels alweer 14:00 uur. Er hing best een bedreigende sfeer vonden wij. Misschien kan het er mee te maken hebben dat we niet hadden geslapen op Singapore Airport en dat dit een compleet nieuwe stad voor ons was maar het voelde gewoon niet goed. Voor beiden niet. Rechtsomkeert. Teruglopen en daar dan maar een taxi nemen naar een winkelcentrum. Uiteindelijk zijn we bij een groot winkelcentrum uitgekomen en hebben we daar een groot gedeelte gevonden. Om een mall in te kunnen wordt je wel gescand, gefouilleerd en is het de bedoeling dat de rugzak wordt opengemaakt. Er staan opvallend veel beveiligers met echt grote geweren: shotgun, m16, revolvers, Uzi’s en alles wat maar hard genoeg knalt. In de malls hing wel een hele gezellig en ontspannen sfeer met kerstbomen, kerstmuziek en verklede mensen in verband met Halloween. De kerstkriebels beginnen hier als de -ber in maand zit. Lekker lang in je wollen trui met sneeuwvlokken lopen dus.

De vermoeidheid begon nu echt toe te slaan waardoor we ons avondeten hebben geskipt en direct naar het hotel zijn gegaan. Annika was nog druk bezig mentaal en om allerlei praktische dingen uit te zoeken zoals bagageclaim, noodvergoeding, verdere reisplanning en ga zo maar door.

De volgende dag was niet veel anders dan de vorige alleen nu hadden we gehoord dat er dichtbij ons hotel een grote mall (Greenbelt) was. In Makati dus. Besloten om hier naartoe te lopen aangezien het overdag was en deze wijk beter aanvoelde dan de rest van Manila. Tijdens onze wandeling viel ons direct de bizarre hoeveelheid fastfoodketens op. Vaak was het volgende patroon te herkennen: Jolliebee (locale fastfood) Mc Donald’s, Starbucks, KFC, Mr Donut, Dunkin Donuts, Greenwich Pizza, Panncake House en nog allerlei kipzaken. Bizar om zoveel fastfood tjak bij elkaar te zien. Gek genoeg zijn de mensen die wij hebben gezien niet moddervet. De malls zijn hier zo groot dat wanneer je via een informatiebord (digitaal) een bepaalde winkel zocht en deze je een routebeschrijving gaf, je uiteindelijk nog steeds niet wist waar je naartoe moest.

’s Middags kreeg Annika het bericht dat haar backpack kon worden opgehaald bij terminal 1. Niet helemaal wat was afgesproken maar goed. Hup in de taxi en naar het vliegveld. Was enige haast bij want in de mail stond dat de uiterlijk ophaal tijd 17:00 uur was. Toen we instapten was het 15:30. Uiteindelijk kwamen we net op tijd(16.52) bij de terminal aan zodat Annika, alleen zij mocht naar binnen, haar tas kon ophalen. Achteraf bleek dat dit de hele avond nog had gekund en dat de tas de avond ervoor al was aangekomen. Goed, iets met communicatie.

Blije Annika
Ze heeft haar tasje weer terug hoor!

Die avond hadden we ons ticket geboekt zodat we de volgende dag deze stad konden verlaten en onze reis konden vervolgen richting Puerto Princesa in de provincie Palawan.

Onze ervaring met Manila is niet best. We voelden hier ons niet op ons gemak en in Manila zelf is niet veel te doen naast winkelen. Tuurlijk zijn er best een paar plekken waar je naartoe zou kunnen gaan maar wij vragen ons af hoe je daar fatsoenlijk komt en of dit daadwerkelijk ook echt iets toevoegt aan je reis. Wij hadden er in ieder geval geen tijd voor. Nog een aantal tips: ga niet in het donker de straat op, doe in de taxi de deuren op slot en check voordat je instapt wat voor rate per kilometer ze vragen (uit ervaring)! Beiden moesten we wel even wennen aan het feit dat ze je hier de hele tijd aanspreken met: Hi mam, Hi sir, Thank you mam, Thank you sir. Haha, zo grappig en respectvol.

 

Voor nu, bye bye Manila en untill we meet again.